Ik moet eerlijk toegeven… toen mijn man me een portret van mezelf van steentjes cadeau gaf, was mijn eerste gedachte:
“Wauw, dat ziet er echt gaaf uit… maar hoe maak je zoiets eigenlijk?”
Een paar avonden later wist ik het antwoord.
En eerlijk? Het was nóg leuker dan ik had verwacht.
Alles begint met één foto
Het idee is eigenlijk verrassend simpel.
Je kiest je favoriete foto. Misschien eentje van een vakantie, je gezin, je huisdier of gewoon een selfie waar je eindelijk wél blij mee bent. Die wordt vervolgens omgezet in een LEGO-mozaïek.
Een paar dagen later stond er een doos voor de deur.
Binnenin zaten tientallen kleine zakjes, allemaal met steentjes in een andere kleur en een nummer erop. In het begin zag het er eerlijk gezegd best overweldigend uit. Veel meer kleuren dan ik had verwacht.
Maar zodra ik de bouwinstructies opende, viel alles op z’n plek.
Niets uitzoeken, niets sorteren. Gewoon het zakje met het juiste nummer pakken en verder bouwen.
Eigenlijk net als schilderen op nummer… maar dan met steentjes
De beste vergelijking die ik kan maken, is schilderen op nummer.
Alleen gebruik je geen verf, maar klik je steentje voor steentje op zijn plek.
In het begin ziet het er nog nergens naar uit. Je plaatst allemaal willekeurige kleuren en denkt: “Wordt dit echt ooit een gezicht?”
En dan ineens verschijnt er een oog.
Een neus.
De contouren van je haar.
En opeens herken je de foto.
Dat was denk ik mijn favoriete moment.
Ik heb het trouwens niet in één keer afgemaakt. Elke avond na mijn werk bouwde ik een stukje verder. Kopje thee erbij, muziekje aan en gewoon rustig doorgaan. Het werd zo’n project waarbij je steeds denkt: “Nog heel even…” En voor je het weet ben je weer een uur verder.
Kleine steentjes, groot verschil
Wat me echt opviel, is hoe anders het eruitziet afhankelijk van waar je staat.
Van dichtbij zie je vooral heel veel kleine gekleurde steentjes.
Maar zodra je een paar stappen achteruit doet, valt alles ineens samen. Het is bijna alsof je hersenen zelf het laatste stukje van de afbeelding afmaken.
Ik betrapte mezelf er meerdere keren op dat ik weer een stukje achteruit liep, gewoon om dat effect nog een keer te zien.
De laatste steentjes
Grappig genoeg ging ik juist langzamer bouwen toen het einde in zicht kwam.
Niet omdat het moeilijker werd.
Maar omdat ik eigenlijk niet wilde dat het klaar was.
Er is iets ontzettend voldoeninggevends aan het langzaam tot leven zien komen van een foto, steentje voor steentje.
En toen… klaar!
Het laatste steentje klikte op zijn plek.
We hingen het aan de muur, deden een paar stappen achteruit…
…en moesten allebei lachen.
Aan de muur ziet het er eigenlijk nóg mooier uit dan ik me tijdens het bouwen had voorgesteld.
Elke keer als er iemand langskomt, valt het binnen een paar minuten op. Bijna iedereen loopt er eerst naartoe om het van dichtbij te bekijken, doet daarna een paar stappen achteruit en ziet dan pas echt hoe de afbeelding verandert.
En eerlijk gezegd doe ik zelf precies hetzelfde nog steeds.
Als ik erop terugkijk, was het bouwen bijna net zo leuk als het eindresultaat.
En het LEGO-portret zelf? Dat is inmiddels één van mijn favoriete dingen in huis.
Niet alleen omdat het een foto van mij is, maar omdat elk steentje me herinnert aan die gezellige avonden waarop ik eraan heb gebouwd.
Ik kan oprecht zeggen dat het één van de leukste cadeaus is die ik ooit van mijn man heb gekregen. ❤️
:::writing